Το Magico.info σε πρώτη προβολή παρουσιάζει:
Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΤΖΑΖ
Για οποιαδήποτε επικοινωνία απευθυνθείτε στη διεύθυνση: zachs75subs@gmail.com
# Η μουσική έχει γοητεία,
# είναι απ' όλα το πιο φοβερό,
# η μουσική έχει γοητεία,
# ακόμα κι αν είναι Τζαζ ή αριστοκρατικό.
# Μια συμφωνία σπουδαία,
# από Σούμπερτ ή Μπραμ,
# μια μπάντα ωραία,
# όπου οι νέοι παλαμάκια χτυπάν.
# Σ' ελάσσων κλειδί μια μελωδία,
# δάκρυα μπορεί να φέρει,
# Μα το ρεφρέν, τι λατρεία,
# σε μοναχική καρδιά βρίσκει ταίρι.
# Η γλυκιά αρμονία όταν έχεις κάποιον αγκαλιά,
# μωρό μου θα ξέρει πότε η μουσική παίρνει φωτιά.
Τι κάνετε, κυρίες και κύριοι;
Επιτρέψτε μου να σας συστηθώ. Είμαι ο Τσαρλς Έργουιν.
Κι αυτό το βιβλίο είναι το λεύκωμα του Πολ Γουάιτμαν.
Οι σελίδες του είναι γεμάτες με μελωδίες και ανέκδοτα,
τα οποία θα σας ξαναζωντανέψουμε με τη μαγεία της κάμερας.
Εδώ είναι ο ίδιος ο Πολ.
Και παρεμπιπτόντως, ίσως ενδιαφέρεστε να μάθετε πώς στέφθηκε βασιλιάς της Τζαζ.
Κάποτε ο Πολ, κουρασμένος από τη ζωή στη μεγάλη πόλη, είχε μια φοβερή ιδέα:
Είπε να πάει για σαφάρι.
Το είπε και το έκανε αμέσως.
Προσαρμόζοντας τη δράση στην κάμερα,
τον βρίσκουμε βδομάδες μετά στην πιο βαθιά Αφρική.
# Ο Κύριός μου έδωσε τον Δανιήλ, ο Κύριός μου έδωσε τον Δανιήλ,
# ο Κύριός μου έδωσε τον Δανιήλ, γιατί δεν έδωσε εμένα;
Μαμά!
Έτσι ο Πολ Γουάιτμαν στέφθηκε ο βασιλιάς της Τζαζ.
Ορίστε που έρχεται ο Πολ αυτοπροσώπως.
- Γεια σου, Τσάρλι. - Γεια σου, Πολ.
Πού είναι η μπάντα; Στέκεσαι μπροστά τους;
- Η μπάντα; - Ναι.
Τους έχω ακριβώς εδώ.
Τι, 40 αγόρια σ' αυτή τη μικρή τσάντα;
Μέσα στην τσάντα.
Είμαι πολύ περήφανος για τ' αγόρια.
Μερικοί είναι στη μπάντα πάρα πολλά χρόνια.
- Μάικ, πόσο καιρό είσαι στη μπάντα; - Έντεκα χρόνια, κύριε Γουάιτμαν.
- Γκόλντι, πόσο καιρό είσαι στη μπάντα; - Έξι χρόνια, μπαμπά.
- Έξι χρόνια, μπαμπά; - Μπαμπά.
Είναι στην μπάντα τόσο καιρό που άρχισε να μοιάζει με μένα.
Ωστόσο, όπως είπα και πριν, είμαι πολύ περήφανος για τ' αγόρια συνολικά...
και θα 'θελα να τους γνωρίσετε ξεχωριστά.
Τώρα που γνωρίσατε τ' αγόρια, θέλω να γνωρίσετε και τα κορίτσια μας.
Αποκαλούμε το επόμενό μας σκετς το Νυφικό Βέλο.
Αφηγείται την ιστορία ενός κοριτσιού που βρίσκει σ' έναν παλιό σεντούκι...
το δαντελένιο βέλο που φορούσαν οι πρόγονοί της.
Τα φαντάσματα των νυφών όλων των εποχών περνούν από μπροστά της...
και με λάμψη, το αγόρι που θα γίνει ο μελλοντικός της σύζυγος την συντροφεύει...
και ξεκινούν το μήνα του μέλιτος στη γη των ονείρων.
Φυσικά αυτοί έζησαν καλά και μεις καλύτερα.
# Φιλημένο από ωχρά άνθη πορτοκαλιάς,
# λευκό σαν το χιόνι που πέφτει,
# ντυμένο με την αγάπη της αγκαλιάς,
# στων αιώνων τον άσπιλο καθρέφτη.
# Το φορά κάθε εποχή,
# νύφη μες στη χαρά,
# στα μάγουλα κρύβει τη ντροπή,
# για τον εραστή που 'χει σιμά.
# Λατρεμένε θησαυρέ απ' το παρελθόν,
# ήρθα για σένα στο παρόν.
# Ποια τα μυστικά σου στη ζωή,
# σε κάθε λεπτή πτυχή;
# Τι μνήμες τρυφερές,
# μπορείς να εμφανίσεις;
# Τι όνειρα θα βρουν αρχή,
# από μέρες ρομαντικές;
# Πόσα φαντάσματα από παλιά εποχή,
# μέσα μου έχεις κλείσει;
# Πόσες καρδιές έχουν ενθουσιαστεί,
# τι ελπίδες ξύπνησαν κι έχουν χτιστεί,
# αν μπορούσα μόνο την ιστορία σου να γευτώ,
# και πώς θα 'θελα να ξέρω,
# πόση χαρά ή χαμό,
# σύντομα πάνω μου θα σε φέρω,
# βέλο μου νυφικό!
# Νύφη ευτυχισμένη,
# όταν στρώναμε το μονοπάτι σου με βιολέτες,
# απόσπασμα της ευτυχίας,
# θα σ' ακολουθεί για πάντα!
# Μέσα σε σπίτι γεμάτο ευτυχία, νύφες!
# Θυμάσαι του μονοπατιού την ανταμωσιά,
# πολύ καιρό πριν, πολύ καιρό πριν;
# Ναι, μου είπες θα το 'χεις μέσα στην καρδιά,
# πολύ καιρό πριν, πολύ καιρό πριν.
# Η καμπάνα του γάμου απλά ένα χτύπημα δίνει,
# έναν κόσμο ευτυχίας η μελωδία της αφήνει.
# Με την αυγή του αύριο του γάμου μας έρχεται η μέρα,
# η γη των ονείρων γίνεται αλήθεια και πάμε ακόμα παραπέρα.
# Η ατελείωτη ευωχία είναι κάτι υπαρκτό,
# πρόσχαρα σε περιμένει, όπως κι εγώ.
# Και πώς θα 'θελα να ξέρω,
# πόση χαρά ή χαμό,
# σύντομα πάνω μου θα σε φέρω,
# βέλο μου νυφικό.
ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛ ΓΟΥΑΪΤΜΑΝ
Μ' ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΕ ΣΕΝΑ
# Τι κι αν είσαι μεγάλος,
# για μένα είσαι παιδάκι,
# και θέλω να σε κανακέψω,
# σαν μαμά να σε νταντέψω,
# για μένα δεν είσαι άλλος,
# στα γόνατά μου θα βγεις αντράκι.
# Το πιο δύσκολο που υπάρχει για μένα,
# είναι να πάρω τα χέρια πάνω από σένα.
# Σου φτιάχνω γραβάτα, σου στρώνω μαλλιά,
# συγυρίζω πράγματα, δε θέλω τσαπατσουλιά,
# γιατί μ' αρέσει να κάνω διάφορα σε σένα.
# Μ' αρέσει να μαζεύω το χνούδι απ' το σακάκι,
# γιατί θέλω να σ' έχω ωραίο και κουκλάκι,
# γιατί μ' αρέσει να κάνω διάφορα σε σένα.
# Δε μοιάζει να υπάρχει ανάγκη να το αναφέρω,
# ότι είμαι αυτή που την προσοχή σου θα φέρω.
# Μ' αρέσει να στριφώνω πουκάμισα, να φτιάχνω το καπέλο,
# να σε τσιγκλάω παντού γιατί έτσι το θέλω,
# γιατί μ' αρέσει να κάνω διάφορα σε σένα.
# Το πιο δύσκολο που υπάρχει για μένα,
# είναι να πάρω τα χέρια πάνω από σένα.
# Μου 'ρχεται γερή κλωτσιά να σου ρίξω,
# μπουνιές στο μάτι μέχρι να στο πρήξω,
# γιατί μ' αρέσει να κάνω διάφορα σε σένα.
# Μ' αρέσει να στρώνω τα πράγματα, τα ρούχα σου στο σπίτι,
# να καθαρίζω τα αυτιά σου και να στην χώνω στη μύτη,
# γιατί μ' αρέσει να κάνω διάφορα σε σένα.
# Πρέπει με το καλό ή το κακό σβελτάδα να σου δώσω,
# αν είναι για μένα, διάφορα για σένα, χαρά θα νιώσω.
# Κουμπιά θα ξεσκίζω εδώ κι εκεί,
# για να τα ράβω ξανά στη μηχανή,
- Πάλι τα ίδια! - # γιατί μ' αρέσει...
# να κάνω διάφορα σε σένα.
# Μ' αρέσει να χαϊδεύω τα μαλλιά σου, να σου βαστώ το χέρι,
# να παίζω με τα δάχτυλά σου, σ' αυτό δεν έχεις ταίρι,
# μ' αρέσει...
# να κάνω διάφορα σε σένα.
# Μ' αρέσει να αγκαλιάζω σφιχτά,
# να είμαι μωρό της μαμάς, τζα τζα τζα,
# γιατί μ' αρέσει να κάνω διάφορα σε σένα.
# Αν βγαίνει κάτι από μένα, που όντως χαροποιεί εσένα,
# μη μ' ευχαριστείς,
# μα όταν είμαι κακός μην αντισταθείς,
# ρίξε μου ξύλο να χαρείς.
# Πρέπει να με κρατάς αγκαλιά,
# πήγαινε στη μαμά, δεν είμαι χαζός πια,
# μ' αρέσει...
# να κάνω διάφορα σε σένα.
# Δε μοιάζει να υπάρχει ανάγκη να τ' αναφέρω,
# ότι είμαι αυτός που την προσοχή σου θα φέρω.
# Κουμπιά θα ξεσκίζω εδώ κι εκεί,
# για να τα ράβω ξανά στη μηχανή,
# γιατί μ' αρέσει να κάνω διάφορα σε...
# Δε μοιάζει να υπάρχει ανάγκη να τ' αναφέρω,
# ότι είμαι αυτή που την προσοχή σου θα φέρω.
# Μ' αρέσει πουκάμισα να σχίζω, να σου πετώ το καπέλο.
# Κάνεις σαν ψιψίνα, έτσι σε θέλω.
# Γιατί μ' αρέσει να κάνω διάφορα σε σένα.
Και τώρα, στην επόμενη σελίδα του λευκώματος του Πολ Γουάιτμαν,
θα βρείτε την αρχή από μια σειρά σύντομων ανέκδοτων.
"Κυρίες του Τύπου" του Γουίλιαμ Γκρίφιθ
Να η αποστολή μου, αφεντικό.
Να σου πω, πού χάθηκες όλη τη μέρα; Αυτή η ιστορία είναι μισή ώρα πριν.
- Τι έπαθες; - Τι έπαθα;
Αν εμείς οι γυναίκες πρέπει να τρέξουμε την εφημερίδα, θέλω ταχύτητα!
Και για όσο θα είμαι εκδότης, θέλω φρέσκα νέα που να μυρίζουν θάλασσα!
Ορίστε! Τετραώροφο κτίριο κάηκε συθέμελα.
- Πότε συνέβη; - Πριν δέκα λεπτά.
Πάμε καλύτερα.
Ληστεία τράπεζας, 3 αστυνομικοί χτυπήθηκαν.
- Πότε συνέβη; - Πριν πέντε λεπτά.
Ακόμα καλύτερα!
- Γυναίκα πυροβολεί τον άντρα! - Πότε συνέβη;
Περίμενε λίγο, άκου!
Υπέροχο!
# Τι τους κάνει ο χορός και φταίω;
# Θεούλη μου, τι σου λέω,
# δε χρειάζονται μπάντα,
# απλά χειροκροτούν για πάντα,
# χαρούμενοι σα γελάδα που μασά ταραμά,
# όταν οι μαύροι χτυπούν πόδια στου Μισισιπή τη λασπουριά.
Μπινγκ, δεν είναι αυτό σκετς για τέτοιου είδους παραγωγή!
- Δηλαδή τι παραγωγή είναι αυτή; - Μια σούπερ σούπερ ξεχωριστή παραγωγή!
Νομίζω ότι έχεις δίκιο. Πρέπει να βγούμε από τη λάσπη...
και να πάμε στα υψηλότερα και ωραιότερα πράγματα της ζωής.
Τη θετική πλευρά και τα γαλαζοπούλια και τη ζωή και την αγάπη.
# Κοιτώ το κατώφλι μου, κοιτώ το κατώφλι μου,
# κοιτώ τα γαλαζοπούλια, κοιτώ τα μαυροπούλια,
# κοιτώ την καλή τύχη, κοιτώ την κακή τύχη,
# κοιτώ την καλή τύχη και την κακή τύχη εκεί.
# Ποτέ δεν είδα γαλαζοπούλια, γνώρισα μόνο μαυροπούλια,
# ποτέ δεν είδα γαλαζοπούλια, πάντα πίσω από τούλια,
# ποτέ δεν είδα τύχη καλή, κάτι να με φροντίζει στη στιγμή!
# Λοιπόν, σήμερα κρυφάκουσα τα πουλιά να μιλάνε,
# και ξέρω ακριβώς τον τρόπο που το πάνε!
Ίσως να ξεδίπλωνα το νήμα της ιστορίας.
- Ωραία, ράψ' το. - Εντάξει.
# Πρώτα το γαλαζοπούλι είπε: "Πρέπει να έχουμε ηλιόλουστο καιρό",
# γι' αυτό γαλαζοπούλια και μαυροπούλια μαζεύτηκαν εν χορώ.
# Τότε το μαυροπούλι είπε: "Είμαστε πτηνά από άλλο φτερό",
# κι έτσι γαλαζοπούλια και μαυροπούλια μαζεύτηκαν εν χορώ.
# Λέω ότι έχω μπελά, μπελά, δεν είναι καλό,
# μαυροπούλια, μαυροπούλια,
- # με το κιλό! - Ανεβείτε τώρα!
- # Γαλαζοπούλια, - Μεγάλα!
# γαλαζοπούλια ήρθαν μια μέρα,
# και είπαν: "Τα μαυροπούλια έχουν ασφάλεια εκεί πέρα!
Ποιοι στο καλό είναι αυτοί οι γλεντζέδες;
Κάτι κουαρτέτα στον αέρα, μη δίνεις σημασία.
# Μα πρώτα το γαλαζοπούλι είπε: "Πρέπει να έχουμε ηλιόλουστο καιρό",
# έτσι γαλαζοπούλια και μαυροπούλια μαζεύτηκαν εν χορώ.
# Τότε το μαυροπούλι είπε: "Είμαστε πτηνά από άλλο φτερό",
# κι έτσι γαλαζοπούλια και μαυροπούλια μαζεύτηκαν εν χορώ.
# Κι όταν τα είπαν καλά,
- # τα μαυροπούλια έφεραν βροχή. - Και λίγα λες.
# μα τα γαλαζοπούλια συμφώνησαν ξανά,
# να φέρουν πίσω λιακάδα γερή!
# Γιατί δε μπορούμε να έχουμε βροχή,
# ή ηλιοφάνεια που διαρκεί,
# για πάντα.
# Έλα να πάρεις τα γαλαζοπούλια, πάρε και τα μαυροπούλια,
# βάλ' τα μαζί στο σωρό, θα πάρεις καλό καιρό,
# γι' αυτό γαλαζοπούλια με μαυροπούλια έγιναν...
# ηλιανθό!
ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛ ΓΟΥΑΊΤΜΑΝ ΜΟΝΤΕΡΕΪ
# Στη φαντασία μου βαθιά,
# βρήκα μεγάλη παρηγοριά,
# κάπου στο Ρίο Γκραντ.
# Μα θυμάμαι δυστυχώς,
# να σε φιλάω ασθμενώς,
# σιμά στο Ρίο Γκραντ.
# Συνέβη στο Μοντερέι,
# πριν πολύ καιρό,
# την γνώρισα στο Μοντερέι,
# στο παλιό Μεξικό.
# Αστέρια και κιθάρες,
# και χείλη κόκκινα σαν το κρασί,
# στην καρδιά κάποιου ραγίζουν χάρες,
# μα φοβάμαι ότι τη ραγίζεις εσύ.
# Συνέβη στο Μοντερέι,
# χωρίς να το σκεφτώ διπλά,
# στον παράδεισο εκεί κλαίει,
# το κλειδί έριξα μακριά!
# Η αδιάκριτη καρδιά μου,
# αναζητά την γλυκιά μου,
# που άφησα στο παλιό Μοντερέι.
Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.info
# Αστέρια και κιθάρες,
# και χείλη κόκκινα σαν το κρασί,
# στην καρδιά κάποιου ραγίζουν χάρες,
# μα φοβάμαι ότι μου τη ραγίζεις εσύ.
# Η αδιάκριτη καρδιά μου,
# αναζητά την γλυκιά μου.
# Συνέβη στο Μοντερέι,
# πριν πολύ καιρό,
# την γνώρισα στο Μοντερέι,
# στο παλιό Μεξικό.
# Αστέρια και κιθάρες,
# και χείλη κόκκινα σαν το κρασί,
# στην καρδιά κάποιου ραγίζουν χάρες,
# μα φοβάμαι ότι μου τη ραγίζεις εσύ.
# Συνέβη στο Μοντερέι,
# χωρίς να το σκεφτώ διπλά,
# στον παράδεισο εκεί κλαίει,
# το κλειδί έριξα μακριά!
# Η αδιάκριτη καρδιά μου,
# αναζητά τη γλυκιά μου.
# Τώρα που έφυγα απ' το παλιό Μοντερέι.
ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛ ΓΟΥΑΪΤΜΑΝ ΣΕ ΔΙΑΣΚΕΨΗ
- Σας τσάκωσα! - Μα δεν...
Ώστε αυτά κάνεις όταν δεν είμαι εδώ!
- Μα, εγώ... - Κόψε τις δικαιολογίες.
- Σε είδα με τα ίδια μου τα μάτια. - Γιατί δε μ' αφή...
Τελειώσαμε!
Δεν πρόκειται να σε σε ξαναδώ για όσο ζω, καθήκι!
Αντίο!
Ορίστε γυναίκα, έφυγε η καλύτερη στενογράφος που είχα ποτέ!
Η επόμενη σελίδα στο λεύκωμα εισήχθη μια μέρα που ο Πολ είχε φύγει.
Έτσι τα αγόρια της μπάντας έπεισαν τον ιδιοκτήτη να κάνουν τα δικά τους.
Ο Τζακ Γουάιτ, ένας άνδρας με απεριό- ριστη πλάκα, αλλά λίγο τρελούτσικος.
- Έλα τώρα, γερό-μαύρε Τζο! - Ναι Τζο, έλα. Είσαι καταπληκτικός.
# Γέρο-Μαύρε Τζο!
Όταν ήμουν μικρό παιδί, μου είπε η μαμά...
Τι σου είπε η μητέρα σου;
Όταν ενηλικιωθείς και γίνεις μεγάλος, τι θες να είσαι πια;
Τι θέλεις να είσαι;
- Επτά μπαστούνι; - Σωστά!
Πάντα ήθελα να είμαι μπάτσος ή πυροσβέστης ή κάτι τέτοιο.
# Μα από 'κείνες τις ημέρες της ευχής,
- # νέα φιλοδοξία έχω εξαρχής. - Ποια είναι η νέα σου φιλοδοξία;
- Άσσος σπαθί. - Σωστά!
# Πώς θα 'θελα να έχω ψαράδικο,
# αυτό θέλω, δεν είναι άδικο,
# ένα ωραίο ψαράδικο!
# Με όλα τους τα πτερύγια,
# ψάρια για όλα τα ζύγια,
# για τους Κοέν και τους Μίσα,
# ψάρια θα πούλαγα στα ίσα,
# θα έβαζα γλώσσα στη χήρα μου κάθε μέρα,
# θα το 'βαζα ζυγαριά και φύγε παραπέρα.
# Πόσο θα 'θελα να 'χω ψαράδικο;
# Όλοι μας θέλουμε, δεν είναι αυθάδικο;
Είχα ένα περίεργο όνειρο χθες το βράδυ.
Ονειρεύτηκα πως είδα δυο ψάρια να παλεύουν.
Ο πρωταθλητής ήταν τόνος.
Ο αντίπαλός του ήταν πέρκα.
Πριν ξεκινήσει ο αγώνας τίτλου, συστήθηκαν σε μερικούς.
Συστήθηκαν στον Μπόμπιρα Καρχαρία.
Στον Μαχητή Κορέγονο.
Και στον Πίκολο Πιτ.
- Άσσος σπαθί; - Σωστά!
Το ρινγκ γεμάτο από ψάρια φτωχά που πλήρωσαν 20 ψάρια για να μπουν,
και τώρα φωνάζουν τρελά, τον κύριο αγώνα θέλουν να δουν.
Όλοι ενθουσιασμένοι. Στην εξέδρα οι φρέσκες πέστροφες:
Έλα βρε τόνε! Πέτα του τα δόντια του έξω!
Ο πρωταθλητής ρίχνει με το αριστερό πτερύγιο. Την χώνει στο σαγόνι.
Σωριάζεται! Η πέρκα πέφτει.
- Το πιάσατε; - Ναι, ναι!
Τέλος τα γέλια. Η πέρκα έπεσε. Δεν μπορεί να σηκωθεί.
Ο πρωταθλητής ξανά με δόξα και τιμή!
Και τότε ξύπνησα για να καταλάβω ότι το όνειρό μου...
ήταν ιστορία για ξενύχτηδες.
Ωραία, φρέσκα ιππόγλωσσα!
# Κυρία, κατεβείτε,
# στην πανδαισία ρίξτε μια ματιά,
# μόλις χθες βράδυ,
# κοιμόντουσαν στα βαθιά.
- Θέλετε ψάρι, κυρία; - Όχι κύριε!
- Η αδερφή σας θέλει; - Όχι, κύριε!
- Δεν ξέρεις ότι τα ψάρια δίνουν μυαλό; - Κι εσείς τότε τι τρώτε; Σόγια;
Και τότε ξέσπασε ο πόλεμος!
Συνάντηση ανδρών και αγοριών!
Αφήνουν σπίτια, γυναίκες και αγαπημένες.
# Άνδρες, άνδρες, άντρες μανά!
# Πηγαίνουν πάνω-κάτω ξανά! Πηγαίνουν πάνω-κάτω ξανά!
Άνδρες. Άνδρες πάνε πάνω-κάτω. Πάνε πάνω-κάτω.
Και πού ήσουν εσύ; Πού ήσουν εσύ; Και πού ήσουν εσύ;
Μη δίνετε σημασία σε μένα!
Μ' έφαγαν, φίλε.
- Σ' έφαγαν όντως; - Ναι, μ' έφαγαν όντως.
Έπρεπε να σε φάνε νωρίτερα!
Μα πες μου το όνομά σου για να το πω στη φτωχή τη μητέρα σου.
Μα τι βλάκας είσαι! Η μητέρα μου ξέρει τ' όνομά μου!
# Θα 'θελα να έχω ψαράδικο,
# όπου η κάθε ψαριά να κλαίει,
# πόσο θα 'θελα ένα ψαράδικο,
# στο δρόμο για Μαντελέι.
- Τέσσερα μπαστούνι; - Σωστά!
ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΡΚΟ
# Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα,
# σίγουρα δεν την έβγαζαν α λα μπρατσέτα,
# σε παγκάκι από σκληρό ξύλο, σε πάρκο όπως εδώ.
# Είχαν φεγγαράδα ψηλά,
# και τη θέα της αγάπης τυλιχτά,
# με τέτοια αγκαλιές και φιλιά θέλω να δω.
# Αλλά εσύ καλή μου κι εγώ,
# τέτοια ατμόσφαιρα δεν τη θωρώ,
# ένα παγκάκι στο πάρκο,
# έτσι ψυχρά κι απλά,
# ένα παγκάκι στο πάρκο,
# είναι των εραστών η φωλιά.
# Το αχνό φως μιας λάμπας για φεγγάρι,
# κρύα, θλιβερή νύχτα, μα στις καρδιές μας Ιούνης και πάλι.
# Ένα μοναχικό πουλί στα κλαδιά από πάνω,
# ανέμελα έρωτα τραγουδά την καρδιά μου να γιάνω,
# Μα τι άλλο χρειαζόμαστε; Στο σκοτάδι πιάσαμε μπάρκο,
# σ' ένα παγκάκι στο πάρκο.
# Ένα παγκάκι στο πάρκο,
# έτσι ψυχρά κι απλά,
# ένα παγκάκι στο πάρκο,
# είναι των εραστών η φωλιά.
# Το αχνό φως μιας λάμπας για φεγγάρι,
# κρύα, θλιβερή νύχτα, μα στις καρδιές μας Ιούνης και πάλι.
# Ένα μοναχικό πουλί στα κλαδιά από πάνω,
# ανέμελα έρωτα τραγουδά την καρδιά μου να γιάνω,
# Μα τι άλλο χρειαζόμαστε; Στο σκοτάδι πιάσαμε μπάρκο,
# σ' ένα παγκάκι στο πάρκο.
# Ένα μοναχικό πουλί στα κλαδιά από πάνω,
# ανέμελα έρωτα τραγουδά την καρδιά μου να γιάνω.
# Μα τι άλλο χρειαζόμαστε;
# Στο σκοτάδι πιάσαμε μπάρκο,
# σ' ένα παγκάκι...
# στο πάρκο.
ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛ ΓΟΥΑΪΤΜΑΝ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Παρακαλώ, κύριε. Εδώ είναι το μέρος ν' αναφέρω ένα κλεμμένο αυτοκίνητο;
Η ταινία της Γιουνιβέρσαλ "Ουδέν Νεώτερον από τον Δυτικό Μέτωπο"...
μας ενέπνευσε να φτιάξουμε το δικό μας πολεμικό δράμα,
"Ουδέν Ήσυχον Στο Ανατολικό Μέτωπο".
Σ' αυτό ελπίζουμε να αποδείξουμε ότι πάντα ο Σέρμαν είχε δίκιο.
Περάστε!
Μαρί!
Μεγάλο μου αμερικανικό μωρό!
- Τσιγάρα; - Μου ήσουν πιστή;
Κρύψου! Γρήγορα!
Περάστε!
- Μαρί! - Λοχαγέ μου! Δείχνεις τόσο όμορφος!
- Σαπούνι. Μυρίζει ωραία. - Μου ήσουν πιστή;
Κρύψου! Γρήγορα!
Περάστε!
- Μαρί, γλυκιά μου; - Συνταγματάρχα μου!
Κορίτσι μου, κορίτσι μου, κορίτσι μου!
Είσαι το Τζαζ μωρό μου, όχι;
- Κοίτα τι σου έφερα. - Σοκολάτα!
Μαρί, μου ήσουν πιστή;
Κρύψου! Γρήγορα!
Περάστε!
Στρατηγέ!
Μαρί, μου ήσουν πιστή;
Ήταν ανάγκη να με ρωτήσεις, μωρό;
Ο εχθρός σφυροκοπά την πόλη. Πρέπει να φύγουμε αμέσως.
Έλα! Το αυτοκίνητό μου περιμένει.
Έχετε χώρο και για μένα;
- Και για μένα; - Και για μένα;
Με μας τι θα γίνει;
ΓΟΥΙΛΙ ΧΟΛ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΟΥΑΪΤΜΑΝ
Κανένας αμερικανικός δίσκος δε θα τέλειωνε...
χωρίς τη Γαλάζια Ραψωδία του Τζορτζ Γκέρσουιν,
που γράφτηκε για τη μπάντα του Γουάιτμαν και πρωτοπαίχτηκε στο Εόλιαν Χολ το 1924.
Τα πιο αρχέγονα και τα πιο σύγχρονα μου- σικά στοιχεία συνδυάζονται στη ραψωδία...
για την Τζαζ που γεννήθηκε στην αφρικανική ζούγκλα,
με το χτύπημα του τυμπάνου βουντού.
ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛ ΓΟΥΑΪΤΜΑΝ ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ
- Καλησπέρα, κύριε Κεντ. - Γεια σου, Γουόλι.
- Τι θα πάρετε; - Δεν ξέρω.
Μια απ' τα ίδια.
- Ευχαριστώ. Τι είναι; - Αυτό που παραγγείλατε, μια απ' τα ίδια.
Ωραία, στην υγειά μας, στην υγειά μας.
Ξέρεις ποιο είναι το θέμα μ' αυτή τη χώρα;
Είναι οι δασμοί.
Αυτό είναι.
Εν μέρει οι δασμοί και εν μέρει οι φόροι.
Πάρτε παράδειγμα τη γυναίκα μου.
Εντάξει. Σε ποιον θα την πας;
Γεια μας, γεια μας, γεια μας.
Μισό λεπτό. Μη χτυπάς το σκυλί!
Μα δεν είναι σκύλος!
Είναι γάτα!
Άρα, μην... τότε μην κλωτσάς τη γάτα!
- Δεν σ' αρέσουν τα ζώα; - Όχι.
- Σ' αρέσει το χρυσόψαρο; - Το χρυσόψαρο; Το μισώ!
Μη ταράζεσαι, μη ταράζεσαι.
Αγόρι μου, κοίτα να μη σ' ακούσει κανείς να μιλάς έτσι.
Το χρυσόψαρο είναι από τα πιο πιστά ζώα που έχουμε.
Για την ανθρωπότητα.
Το χρυσόψαρο.
Σε πειράζει αν σου πω μια ιστορία για τα δύο χρυσόψαρα που είχα κάποτε;
Όχι.
Τ' αγόρασα από ένα ενυδρείο.
Δύο μικρά μικρούκι... μικρούκι...
χρυσόψαρα.
Τα ονόμασα Έλλα και Έμμα.
Τα πήγα σπίτι και τα έβαλα σε γυάλινο μπολ γεμάτο νερό.
Και καθόμουν και τ' έβλεπα να μεγαλώνουν.
Να μεγαλώνουν σε γυναίκες, σε άνδρες...
σε μεγάλα ψάρια.
Μετά ήρθε η ποταπαγόρευση και πήδηξαν από τη γυάλα στο πάτωμα.
Με ακολουθούσαν όπου κι αν πήγαινα.
Πόσο τ' αγαπούσα!
Έφτανα στο σπίτι κάθε βράδυ και στεκόμουν το κατώφλι και φώναζα:
Γεια σου, Έλλα!
Γεια σου, Έμμα!
Και μου απαντούσαν:
Μια μέρα, δούλευα πολύ σκληρά.
Δούλεψα τόσο σκληρά που έσπασα το φτυάρι.
Γύρισα σπίτι και στάθηκα στο κατώφλι και φώναξα:
Γεια σου, Έλλα!
Γεια σου, γεια σου, Έμμα!
Μα δεν υπήρχε...
Όχι...;
Έλλα! Έμμα! Έμμα!
ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛ ΓΟΥΑΪΤΜΑΝ Ο ΚΟΥΡΕΛΙΟΣ ΡΩΜΑΙΟΣ ΜΟΥ
Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.info
# Μια μικρή ιστορία θα σας πω,
# για τον έρωτά του θαρρώ,
# τον έλεγαν Ρωμαίο Κουρελιό.
# Αναστενάζει και κλαίει, δεν είναι κακό,
# όταν σκέφτεται το λατρευτό του μωρό,
# φτωχέ μου Ρωμαίο Κουρελιό.
# Στα όνειρα έχουν μόνο συναντηθεί,
# και την αυγή ξυπνούσε,
# για τη Ιουλιέτα του αγροί λουλουδιαστοί,
# να την έχει τότε μπορούσε.
# Με το μικρό σάκο πήρε το δρόμο,
# λίγα κουρέλια έβαλε στον ώμο,
# φτωχέ μου Ρωμαίο Κουρελιό.
# Ευτυχία βρήκε σ' αστέρι να πιάσει,
# ακούστε τώρα, είναι ώρα να την πιάσει!
# Η κυρά του λατρεύει κάθε βράδυ κουρέλια να μαζεύει!
# Δεν έχει μάθει ποτέ να κλαίει,
# κάνει αυτό που το παραμύθι λέει,
# στον τοίχο θα τ' απλώσει μονομιά,
# θα γελάσει με την ψυχή του γερά.
# έρχεται η μέρα που θα νιώσει αληθινά,
# πως είναι η αγάπη πραγματικά,
# μικρέ μου Ρωμαίο Κουρελιό.
# Είναι πάντα χαρωπός, ποτέ μουντάδα,
# η αγάπη με οδηγεί στη φεγγαράδα,
# μικρέ μου Ρωμαίο Κουρελιό.
# Μέχρι χαρούμενοι να γενούμε,
# το παράπονο δεν είναι σωστό,
# μέχρι υπόσχεση πιστή να πούμε,
# κάθε βράδυ θέλω να σε δω.
# Κι ενώ τ' αστέρια φέγγουν ψηλά,
# αν πρέπει να ζήσω, θέλω να μ' αγαπά,
# μικρέ μου Ρωμαίο Κουρελιό,
# Ρωμαίο μου Κουρελιό.
Η καλή παράσταση, σαν η καλή σάλτσα, απαιτεί μια μικρή πρέζα μπαχαρικών.
Γι' αυτό σας ζητάμε να κοιτάξετε απ' αυτή την κλειδαρότρυπα στην επόμενη σελίδα...
και αν δείτε κάτι πικάντικο,
θυμηθείτε, δεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ να κοιτάτε από κλειδαρότρυπες.
- Ο άντρας μου! - Άντρας σου;
- Κρύψου, γρήγορα! - Πού;
- Εκεί μέσα! - Εντάξει.
- Αγαπημένη μου γυναίκα. - Γεια σου, γλυκέ μου.
Μπαμπά, είναι ένας μπαμπούλας στη ντουλάπα.
- Τι είπες, γλυκέ μου; - Είναι ένας μπαμπούλας στη ντουλάπα.
Δε ντρέπεσαι καθόλου;
Μεγάλος άνδρας να κυκλοφορείς και να φοβίζεις τα μικρά παιδιά!
ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ
# Όταν θα πω, στο μυαλό...
# ότι έχω ταραχτεί, δεν είμαι καλά...
# στα πόδια βρίσκεται η μαγκιά, κρατούν τη διάθεσή σου γλυκιά...
# θέλω να δω, τι θα βρω.
# Νιώσε όπως νιώθω κι εγώ!
# Θα μου ρίξεις μια ματιά, έχω λόγους, το ξέρω καλά!
# Πόδια χαρωπά, έχω πόδια χαρωπά,
# χτύπα σε ρυθμό χαμηλά,
# κι αρχίζουν να χορεύουν.
# Ποδαράκια χορευτικά, εκεί που κρώζουν,
# όταν ακούν μουσική τις φτέρνες γητεύουν,
# την ψυχή μου σώζουν,
# μπλουζ κουρασμένο, παπούτσι μου φθαρμένο,
# γιατί παπούτσι φθαρμένο, σημαίνει κούραση μα και χαρά.
# Παραμένω χαρωπός, της μουσικής μου γλυκιά ατραπός,
# γιατί ξέρω πώς, τα πόδια να 'ναι χαρωπά.
# Πόδια χαρωπά, έχουμε πόδια χαρωπά,
# χτύπα σε ρυθμό χαμηλά,
# και αρχίζουν να χορεύουν.
# Έχω ποδαράκια χορευτικά εκεί που κρώζουν,
# όταν ακούν μουσική τις φτέρνες γητεύουν,
# την ψυχή μου σώζουν.
(Στα γερμανικά) # Μπλουζ κουρασμένο, παπούτσι μου φθαρμένο,
# γιατί παπούτσι φθαρμένο, σημαίνει κούραση μα και χαρά.
# Παραμένω χαρωπός, της μουσικής μου γλυκιά ατραπός,
# γιατί ξέρω πώς, ο ρυθμός στα πόδια να 'ναι χαρωπός.
Συγχαρητήρια, κορίτσια. Μπράβο, έξοχα.
- Ευχαριστούμε, κύριε Έργουιν. - Παρακαλώ.
Για πες Τσάρλι, τι τρέχει εδώ;
Δε νομίζεις ότι δικαιούμαι κι εγώ λίγη προσοχή;
Γιατί, Πολ; Στο κάτω-κάτω της γραφής, ο χορός είναι που ανεβάζει ένα σκετς.
Εσύ απλά στέκεσαι εκεί πίσω, κουνάς ένα ραβδί και είσαι στο παρασκήνιο.
Και τι παρασκήνιο!
Πώς ξέρεις ότι δε χορεύω;
Θες να μου πεις ότι είσαι διάσημος για την πολυπλοκότητα της Τερψιχόρης;
Όχι, αλλά μπορώ να χορέψω.
Τσάρλι, έχω μια εξομολόγηση να σου κάνω.
Από τότε που ήμουν μικρός, μπορούσα να χορεύω πολύ καλά.
Από τότε που ήμουν περίπου... περίπου τόσο ψηλός.
Ναι, αλλά πόσο φαρδύς;
Θες πραγματικά να χορέψεις;
Εντάξει. Κυρίες και κύριοι, ο κος Πολ Γουάιτμαν θα χορέψει τώρα.
Οπότε ο Θεός να με βοηθήσει.
Τι πρόοδο έχουν κάνει οι ταινίες;
Από το βάιτασκοπ του Έντισον, στις ομιλούσες ταινίες του σήμερα.
Στην επόμενη σελίδα, θα πάτε πίσω στις μέρες του εικονογραφημένου τραγουδιού,
όταν τα πόδια ήταν άκρα και η αστραπή θεωρούνταν γρήγορη.
# Τα φώτα έφεγγαν λαμπερά,
# στο δρόμο τον Μεγάλο Λευκό,
# όπου υπάρχει φως για κάθε ραγισμένη καρδιά,
# ένα μοναχικό κορίτσι κοιτά,
# το σκηνικό τόσο θαυμαστό,
# για όλους τους εύθυμους μεθυσμένους ξεχωριστά.
# Ένας ευγενής αστυνομικός σφυρίζει του "Μπρόντγουεϊ τη Μελωδία",
# δείτε τα δάκρυα στα μάτια της κυρίας.
# Μη κατσουφιάζεις το Μπρόντγουεϊ μια φωνή λέει με ηρεμία,
# με τρεμάμενη φωνή η νεολαία λέει μετά βίας:
# Έχει δει κανείς τη Νέλλη;
# Είναι κάπου στο δρόμο τον Μεγάλο Λευκό,
# ίσως, τολμώ να το λέω,
# η πόλη έχει κάτι ωραίο,
# που δεν κάνει όμως το σωστό,
# απόψε για την Νελ και θα το πω,
# είναι απλά παιδί σαν κρίνο,
# άγριο λίγο, αλλά είναι απλά παιδί,
# κακοποιός το παρασύρει, Θεέ μου τι κρίμα γι' αυτή.
# Κι αν δεις την Νέλλη την αιωνία,
# πίσω θε να γυρίσει, στο Σαμόκιν, Πενσυλβανία.
# Έχει δει κανείς τη Νέλλη;
# Είναι κάπου στο δρόμο τον Μεγάλο Λευκό,
# ίσως, τολμώ να το λέω,
# η πόλη έχει κάτι ωραίο,
# μα δεν ξηγιέται το σωστό,
# απόψε για την Νελ και θα το πω.
Τώρα, όλοι μαζί, παρακαλώ!
Άλλη μια φορά!
# Είναι παιδί, άγριο λίγο, μα είναι απλά παιδί,
# κακοποιός το παρασύρει, Θεέ μου τι κρίμα γι' αυτή.
# Κι αν δεις την Νέλλη την αιωνία,
# πίσω θε να γυρίσει, στο Σαμόκιν, Πενσυλβανία.
# Σαμόκιν, Πενσυλβανία!
ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛ ΓΟΥΑΪΤΜΑΝ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ
# Ξυπνήστε από τον ύπνο το βαθύ,
# όλοι εσείς οι θλιμμένοι,
# οι θλιμμένοι είστε εσείς,
# μες τη νυχτιά.
# Κοιτάξτε προς την ανατολή,
# όλοι εσείς οι θλιμμένοι,
# δεν περιμένει κανείς,
# την αναφεγγιά.
# Η αυγή χαράζει,
# γεννιέται νέα μέρα ευθύς,
# ο κόσμος από μέσα βγάζει,
# το τραγούδι της αυγής.
# Τα πουλιά ξυπνούν,
# καλωσορίζουν τη μαμά εξαρχής,
# σαν γλυκάδα ορμούν,
# με το τραγούδι της αυγής.
# Χθες ο ουρανός ήταν γκρι, κοίτα, το πρωινό είναι γαλανό,
# ο κεφάτος ήλιος σε όλους λέει, βάλε στη ζωή κάτι χαρωπό.
# Τραγούδα αλληλούια που έφυγε η σκοτεινή νυχτιά,
# ο κόσμος τραγουδάει, το τραγούδι της αυγής ξανά.
# Η αυγή χαράζει,
# γεννιέται νέα μέρα ευθύς,
# ο κόσμος από μέσα βγάζει,
# το τραγούδι της αυγής.
# Τα πουλιά ξυπνούν,
# καλωσορίζουν τη μαμά εξαρχής,
# σαν γλυκάδα ορμούν,
# με το τραγούδι της αυγής.
# Χθες ο ουρανός ήταν γκρι, κοίτα, το πρωινό είναι γαλανό,
# ο κεφάτος ήλιος σε όλους λέει, βάλε στη ζωή κάτι χαρωπό.
# Τραγούδα αλληλούια που έφυγε η σκοτεινή νυχτιά,
# ο κόσμος τραγουδάει, το τραγούδι της αυγής ξανά.
# Η αυγή χαράζει,
# και το σκοτάδι χάθηκε ευθύς,
# ο κόσμος από μέσα βγάζει,
# το τραγούδι της αυγής!
ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛ ΓΟΥΑΪΤΜΑΝ ΤΟ ΧΩΝΕΥΤΗΡΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Η Αμερική είναι χωνευτήρι της μουσικής,
όπου οι μελωδίες όλων των εθνών συνωστίζονται σ' ένα νέο σπουδαίο ρυθμό,
την Τζαζ!
# Ξέρεις τον Τζον Πιλ με το παλτό το τόσο γκρι;
# Ξέρεις τον Τζον Πιλ στης ημέρας τη χαραυγή;
# Ξέρεις τον Τζον Πιλ όταν είναι μακριά, μακριά εκεί;
# Με τα σκυλιά και το κόρνο του το πρωί!
# Ξέρεις τον Τζον Πιλ με το παλτό το τόσο γκρι;
# Ξέρεις τον Τζον Πιλ στης ημέρας τη χαραυγή;
# Ξέρεις τον Τζον Πιλ όταν είναι μακριά, μακριά εκεί;
# Με τα σκυλιά και το κόρνο του το πρωί!
# Εάν ένα σώμα, συναντά ένα σώμα,
# να βγαίνει από το στάχυ,
# αν ένα σώμα φιλά ένα σώμα,
# πρέπει να κλαίει η ράχη;
# Οι άγγελοι διπλώνουν φτερά και χαλαρώνουν,
# την Εδέμ της δύσης διπλώνουν,
# όμορφη πατρίδα Κιλάρνι,
# πεδιάδα μου Κιλάρνι!
# Αλληλούια που έφυγε η σκοτεινή νυχτιά,
# ο κόσμος τραγουδάει, το τραγούδι της αυγής ξανά.
Απόδοση & Επιμέλεια Υποτίτλων: Magico Tammy Team / zachs75